2000 senesinde şizofreni hastalığıyla tanıştığımda hayatımın uykudan ve ilaçlardan ibaret olacağını düşündüğümde çok yanılmışım. Çünkü şizofreni hastalığıyla tanıştıktan sonra hayatım eskisinden de güzel ve üretken geçmeye başladı. Elbette bunun ilk nedeni hastalığımın fark edilir edilmez tedavinin başlaması ve psikiyatristimin verdiği ilaçları düzenli kullanmaya başlamamdı. Bir diğer neden ise psikiyatristimle düzenli olarak görüşmem ve bu görüşmeler sırasında hastalığın yeniden tekrarlayabileceğini ancak bu durumda da panik yapmaya gerek olmadığını konuşmamızdı. Bu noktadan sonra hayatımı nasıl şekillendirebilirdim sorusunu sormamız gerekiyordu. Çünkü o günlerde Felsefe bölümünde öğrenciydim ve son sınıftaydım. Kafamın karışıklığı geçmeden ve dinlenmeden üniversitede derslere devam edemeyeceğimi konuşmamızla birlikte üniversitede kaydımı dondurduk. Ancak bu noktada hep beraber derslere istediğim zaman katılma kararını aldık. Ben kendimi dinlenmiş ve dersi dinleyebilecek durumda hissettiğimde üniversiteye gidiyor ve dersleri dinliyordum. Bu çabalarım bana hayatın devam ettiğini gösterdi. Ben dursam ve otursam hatta sussam bile hayat devam ediyordu. O halde durmak ve susmak yerine hayata katılmalıydım tıpkı eskisi gibi ve belki eskisinden daha da güçlü bir şekilde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder